Nadando nun mar de sombras,

perseguindo un pequeno peixe brillante,

os dedos tratan de pecharse ao seu redor

pero a súa mollada pel sempre esvara.

Noite tras noite nadando sen descanso,

ignorando os berros que tódolos músculos profiren,

sabendo que a mínima vantaxe que sexa dada

será nefasta.

Ansiando, cada vez de forma máis feble,

que chegue o día no que o peixe esvaradío

deixe de fuxir

e decida achegarse.

Temendo ao mesmo tempo,

que esa luz ao final do túnel

resulte ser un tren achegándose.

Todo comeza co camiño.

Ese camiño que sen ir a ningures,

leva a todas partes.

Ese momento antes do primeiro paso

no que o horizonte se enche de posibilidades.

Ata que ese primeiro paso,

como se un disparo ao corazón do horizonte se tratase,

reduce a inmensa parte das esperanzas

a diminutas lascas de cristal.

E ninguén se decata

ata que trala primeira ducia de pasos

os cristais comezan a ferirlle os pés.

Camiños

Camiños entre as herbas altas

ata os xeonllos.

Verde cabeleira que ondea co vento

do nordés.

Veas vacías que percorren o lombo

dun xigante durmido.

E é nesas veas onde a serpe pelexa coa aguia.

Cairos contra poutas,

escamas contra plumas,

un círculo de golpes sen vencedor.

E cando a aguia alza o voo

co corpo inerte do seu contrincante,

o sutil veleno actúa,

caendo ambolos dous entre as verdes herbas altas

ata os xeonllos.

Sons

Soan os tambores da guerra.

O latido dun enorme e famento animal,

provoca 

que memorias primixenias afloren a cada golpe.

A leoa deixa de espreitar á súa presa,

a águia baixa do seu trono nos ceos

e o salmón déixase ir a favor da corrente.

A atmosfera vibra,

un fío en tensión,

esperando

a que o son do seu rasgueo derrube cidades.

Fuxen as nubes,

a choiva non presidirá este cambio,

só un deus enfermo

que perdeu o control do seu dourado carro

A pequena evasión

Fuga na tubería principal.

A gota quere fuxir do sistema,

farta da opresión e da represión

do frío e duro cobre.

Precipítase dende as alturas,

buscando aventuras,

coa esperanza de chegar a ser chuvia.

Duro é o comezo do éxodo.

Terrible a aterraxe.

Frío e duro é tamén o chan.

Lisiada pero animada

arrástrase lentamente pola superficie,

ollando á saída.

Mais primeiro obstáculo.

Un trapo.

A fuga xa foi percibida

e rápidamente tapada.

E a gota limpada.

Atrapada entre o tecido,

viaxa a outro mundo, 

outros horizontes.

Mais segundo obstáculo.

Cando o trapo é retorcido cae,

nunha nova prisión,

de plástico.

Aquí esvaécense as esperanzas da nosa gota,

entre outras moitas que sofren o seu mesmo destino,

antes de acabar nas fauces dun pequeno ser canino.

Himno

Honrando eses pobres espíritos,

atrapados en melodías,

tonadas cheas de recordos

que alegran e amargan.

Esperado é o momento no que se liberen,

ansiada a chave que abra a gaiola,

mais non é doado:

os sentimentos con forza amarran.

Silbidos e tarareos,

vanos exhorcismos fallidos,

tenaces demos invasores

que coma un coro cantan.

Esquecidas están as primeiras intencións,

o afán de liberdade xa o enche todo,

o himno resoa en cada oco,

e vellas memorias espertan.

E cando xa asumido está o problema,

cando o desagradable sabor da nostalxia

comeza a volverse dulce,

o espírito vólvese canción.

Frío

Un vento xélido.

Unha pantasma azul que sopra entre os vellos carballos,

xa sen follas.

Dedos de neve que acariñan a terra,

espíndoa do seu vestido de vermellos e amarelos.

Dentes de xeo que sorrín maliciosos

ó esgotado astro da coroa dourada.

Petando nas ventás con puños descarnados,

o espírito do Norte esperta ás súas presas.

Ó seu paso vai deixando un rastro,

un regueiro de insectos xeados

expostos en vitrinas de follas cristalizadas.

Crime en dous actos

Presentación.

As pedras voadoras esmagan muros de plástico.

Máscaras de rabia animal demandan un cambio drástico.

Os papeis amencen cubertos cun humor cáustico.

Conclusión.

Unhas tesoiras contra a gorxa que entoa ese cántico.

Inexistencia 2

Tralo deus iracundo que pide sangue,

tralo deus guerreiro que pide guerras,

tralo deus bondadoso que pide amor,

tralo deus rencoroso que pide vinganza.

Tralo escudo, trala espada,

tralo ollo, trala lanza,

tralo libro, trala daga,

tralo dente, trala maza.

Disputas de mentes demasiado imaxinativas

que comandan mentes demasiado cerradas.

A febre dun soñador

A víbora da dúbida chantou os cairos na carne quente,

o ácedo veleno extendese paseniño polas veas,

ó seu paso vaise durmindo a conciencia, a mente,

doma o espírito animal que sempre comeza as leas.

E lentamente o sono dá paso ós desvaríos,

o panorama ante os ollos convértese nunha alucinación,

imaxes de monicreques que cortan os seus propios fíos,

de corvos que peteiran as sementes da destrucción.

O son dos cornos anuncia o comezo da función,

graxentos animais acompañan cos seus chíos

mentres criaturas menos ruidosas os acoitelan con decisión,

co fin de utilizar o sangue para alimentar os sedentos ríos.

Tralo telón agóchanse rindo as bruxas máis feas,

de sobra saben que ningunha delas é candidata decente,

nin sequera envoltas nas máis coidadas e caras teas

poderían apoiar a ilusión dunha realidade convincente.

Cautivo

Camiñarei coas mans atadas,

prisioneiro das miñas decisións.

Camiñarei coa cabeza baixa,

para non mirar aos ollos á verdade.

Dous finais ábrense ante min.

Fuxirei para que a morte me alcance pola espalda?

Afrontarei o destino que eu mesmo creei?

Ningún sinal vin no meu percorrido,

nada que me advertise de onde me estaba metendo.

Fatalismo e optimismo,

dúas conciencias separadas que loitan no interior.

Dá igual cal das dúas saia vencedora,

o resultado, antes ou despois,

sempre será a dor.  

Opresión

Intentámolo e levantámonos.

Sabíamos que era unha ardua tarefa.

Unha misión que dura xa séculos.

E cando por fin vimos o resultado,

cando vimos como a bota que nos esmagaba se levantaba,

celebrámolo con xúbilo.

Pero neses intres de ledicia

a bota volveu caer sobre nós,

con máis forza aínda.

Saga do Fénix VII - Revolta

O poder da química na miña man.

O inflamable líquido danza dentro da súa gaiola,

inquedo, excitado,

consciente do futuro que lle espera.

Un sinal, e un exército de candentes artefactos

barrerán as filas inimigas como unha tormenta divina.

Improvisaremos unha noite de San Xoán,

con bonecos envoltos en chamas

desfilando polas estreitas rúas.

Paxaros de lume voarán sobre os espectadores,

un indiscriminado castigo,

un ataque contra a propia existencia,

rebaixando a todo ser a un mesmo nivel,

mesturando as cinzas nun todo, un monstro común,

unha escoria social.

R

E foi entón cando o antigo robot se ergeu co seu novo corpo humano. Falláronlle as pernas e caeu ó chan, enterrando a cara na húmida terra. Ergeu a cabeza, pequenas rabuñaduras cubríanlle a face. Lentamente abriu a boca e coa súa nova voz dixo:

-Síntome coma unha merda.

Ergeuse totalmente e mirou ó sol que se poñía no horizonte, sentiu como a luz lle quentaba a pel e secaba as bágoas que lle baixaban polas meixelas.

-Pero polo menos sinto algo.

Contaxio

É un virus.

Nunha súbita explosión de animosidade,

máis e máis escravos

chegan para unirse ás filas dos contaxiados.

Cada enfermo cree que é distinto,

esixe para sí o dereito a tratamento,

e ao mesmo tempo pide,

hipócritamente,

que a xente á que transmitiu a praga

sexa tamén tratada.

E o Paciente Cero gábase do seu logro,

cun par de tusidos aquí e alá,

reviviu un fiel exército de mentes vacías,

animadas pola esperanza de que as ordes que reciben

sexan pensamentos de creación propia.

E cando a armada de enfermos

se encontra coa antagónica milicia de leprosos

co cerebro podre e cheo de aire,

comeza unha épica guerra,

un inacabable combate que se ven repetindo,

ano tras ano,

en todo medio susceptible de convertirse en campo de batalla.

Novo comezo

Volve a min, inspiración!

Con este intento vacuo

comezo a construír a túa futura gaiola.

Regresa!

Devólveme esa satisfacción,

a éxtase da creación!

Permíteme unha vez máis ser Deus.

Dar vida a unha mestura de liñas,

e crear un microuniverso,

poblado de sentimentos paranoides

e de emocións suicidas.

Con eses mouchos que sobrevoan a miña cabeza,

os meus ollos non son capaces de volver ao papel.

Ágonico terror ao espazo en branco!

Luminoso vacío primixenio.

Veña, inspiración!

O teu destino é ser a chispa, o detonador,

deste Big Bang de ideas confrontadas.

Petroglifo

E con estas liñas

son o canto dun paxaro resignado,

unha ave con ás de granito,

destinada ao confinamento eterno.

Pétreas bágoas golpean o chan,

ter a porta á liberdade aberta

e non poder fuxir en pos dela,

ese é o lamento,

inpirador de melodías de bardos,

musa de poetas ancestrais,

rasgado son de trompetas celestiais.

Pero o rochoso animal segue deprimido,

a beleza do seu canto non é suficiente,

segue sen poder alzar o voo.

Aqueronte

O abismo ábrese baixo os teus pés.

Unha infinita extensión de escuridade.

Os teus dedos comezan a ceder.

Unha dor insoportable.

A esperanza de salvación esváese.

Unha resignación abrasadora.

Pensamentos de morte e sufrimento acoden ó teu cerebro.

Unha agonía esnaquizante.

Non podes evitar imaxinar a caída.

Unha danza entre as néboas da ignorancia,

xirando entre as penas,

pés que se moven frenéticos,

marcando un ritmo,

un réquiem desolador,

notas que se gravan con lume na túa pel,

nesa mesma pel que sinte a ansia,

a necesidade de sangue das augas que corren ao fondo.

Notas un sabor metálico na lingua,

e de súpeto todo cobra sentido.

Benvido ao Hades.

Saga do Fénix VI - O Sabio

Decidido a romper coas cadeas,

coas ataduras que o unen ó seu pasado.

Nunha man leva un feixe de candeas,

na outra un pesado bidón ben pechado,

O demacrado ancián fai o seu movemento

e encorvado avanza contra o vento.

A vida para el xa perdeu o sentido,

xa se extende máis do que debería ter vivido,

tras mil combates o seu corpo xa está curtido.

E tempo despois un cazador extraviado

comtempla entre as árbores, abraiado,

un delgado corpo totalmente calcinado.

Novas lendas antigas

Letras vellas.

De heroes antigos.

De batallas gañadas e de guerras perdidas.

Historias esquecidas.

Palabras durmidas,

entre moreas de papeis que apodrecen.

Aquí e alá,

a medida que calan os bardos,

as lendas desaparecen.

Nas prazas non se amorea xa a xente.

As cancións xa non traen novas.

As armas dos soldados perden o brillo,

pero a pluma renova o seu filo.

Indignados escritores parten nunha misión de busca.

Respladece nos seus ollos a decisión.

Con lanzas de tinta acabarán co fero dragón

e traerán de regreso á súa querida musa.